Pionierzy ADS

Andrews 2

John Nevins Andrews (1829-1883)

Był intelektualistą, lubił gruntowne studia dużo bardziej niż fizyczną aktywność. Był blisko związany z Jakubem i Ellen White w kierownictwie i pracy ewangelizacyjnej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.
Jako teolog poczynił wielkie postępy w rozwoju kościelnych doktryn. To on dwurożną bestię z Obj. 13 r. zastosował do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Miał też istotny wpływ na tworzenie kościelnych rozporządzeń i konstytucji. W 1855 r., po gruntownych badaniach przyjął piątkowy wieczór jako początek soboty/sabatu. Od tego czasu stało się to standardem dla Kościoła. On również zorganizował Kościół jako prawne handlowe stowarzyszenie, co umożliwiło nabywać prawo własności. Podczas wojny domowej przeprowadził kampanie na rzecz rekrutów ADS niebiorących udziału w walce.
W 1860 r. był pochłonięty organizacją wydawnictwa wyznaniowego. W następnym roku opublikował swoje szeroko zakrojone badania: “Historia Sabatu i Pierwszego Dnia Tygodnia”. Była to analiza na temat siódmego dnia – soboty/sabatu w historii.
Pomiędzy 1869-70 r. był redaktor naczelnym Review and Herald.
W 1874 został pierwszym adwentystycznym misjonarzem w Szwajcarii. Pracował aby zbierać rozproszone grupy osób zachowujące sobotę i organizował ich pod wspólnym poselstwem. Kiedy mieszkał w Bazylei zaraził się gruźlicą i umarł. Przeżył 54 lata.


Bates 1

Joseph Bates (1792-1872)
W wieku 15 Joseph zaciągnął się na statek handlowy. Przez następne dwadzieścia jeden lat żył życiem marynarza i kapitana statku. Do cywilnego życia wrócił w 1828 r. z niewielką fortuną. Podczas Przebudzenia Adwentowego, emerytowany kapitan statku handlowego został szanowanym kaznodzieją i duchowym kierownikiem wśród adwentystów.
W początkach 1845 r. zrządzeniem opatrzności doprowadzony został do zrozumienia prawdy odnośnie soboty/sabatu siódmego dnia i w 1846 r. wydał 48 stronicowe opracowanie na ten temat. Szanowany kapitan był najstarszym członkiem z naszych pionierów i został pierwszym prezydentem regionalnej Konferencji Adwentystów Dnia Siódmego (Michigan, 1861).
Dożył 80 lat. Powodem jego fizycznej wytrzymałości, pomimo wielu poświęceń, był jego prosty sposób odżywiania i unikanie nałogów. Zorganizował pierwsze antyalkoholowe towarzystwa w Stanach Zjednoczonych. Był uduchowionym człowiekiem z jasno sprecyzowanymi opiniami i odwagą lwa. Nie odmawiał poświęcenia gdy zachodziła potrzeba.


Bliss 1

Sylvester Bliss (1814-1863)
Był jednym z redaktorów Millerytów, pierwszym asystentem redaktora naczelnego czasopisma Millerytów The Signs of the Times. Był kongregacjonalistą z Hartford w Conneticut z liberalnym wykształceniem, należał też do Historical Society of Boston. Był również redaktorem naczelnym Advent Shield a później zredagował Memoirs of Miller (1853).
Wśród jego prac są komentarze na temat Objawienia św. Jana, Czasu Końca, i Analiza Świętej Chronologii.
Do śmierci był redaktorem naczelnym Advent Herald (później The Signs of the Times), który został organem grupy ex-Millerytów nie akceptującej doktryny warunkowej nieśmiertelności.


Bourdeau 1

Daniel T. Bourdeau (1835-1905)Był kaznodzieją i misjonarzem, bratem A. C. Bourdeau. W wieku 11 lat dołączył do Kościoła Baptystów, a w wieku 16 lat ze swym bratem, uczęszczał do Baptystycznego instytutu francuskojęzycznego w Grand Ligne w dolnej Kanadzie. W 1861 r. poślubił Marion E. Saxby. Na kaznodzieję adwentystów został wyświęcony w 1858 r. Wraz ze swym bratem spędził wiele lat na ewangelizacji w Nowej Anglii i Kanadzie. Prawdopodobnie ci dwaj bracia byli pierwszymi wierzącymi adwentystami francuskiego pochodzenia.W 1868 r. z J. N. Loughborough odpowiedział na wezwanie grupy adwentystów dnia siódmego w Kalifornii, na czele której stał M. G. Kellogg, aby rozpocząć dzieło adwentystów w tym stanie. Kiedy wrócił na Wschód w 1870 r. podjął na nowo pracę wśród osób francuskojęzycznych i organizował zbory w Wisconsin i Illinois (1873).
W 1876 r. pojechał do Europy gdzie spędził rok na pracy ewangelizacyjnej w Szwajcarii, Francji i we Włoszech. Przyłączył się też do J. N. Andrews’a w pracy wydawniczej. Jeszcze raz w 1882 r. ze swoim bratem zajął się pracą ewangelizacyjną w Europie, pracowali we Francji, Szwajcarii na Korsyce we Włoszech i Alzacji. Za granicą spędził w sumie siedem lat. Po powrocie do Ameryki (1888) kontynuował pracę jako kaznodzieja i pisarz, pracując początkowo dla osób francuskojęzycznych, a następnie w dużej mierze też i anglojęzycznych.


John Byington 1

John Byington (1798-1887)
Przyszedł na świat w Vermont jako syn metodystycznego kaznodziei, który służył w Armii Rewolucyjnej. John został ochrzczony w metodystycznym Kościele w wieku 17 lat. Wkrótce otrzymał licencję na wygłaszanie kazań jako świecki kaznodzieja.
Po przeprowadzce do stanu Nowy Jork, pomagał przy budowie domu uwielbienia Kościoła Metodystycznego w Buck’s Bridge około 1837 r. Został mocno wciągnięty w ruch przeciw niewolnictwu, który ostatecznie doprowadził do schizmy w Kościele Metodystycznym. John dołączył do New Wesleyan Methodist Church i pomagał budować budynek kościelny oraz plebanię w Morley.
W 1844 r. usłyszał kazania o szybkim powrocie Chrystusa i zaczął studiować proroctwa. W 1852 r. H. W. Lawrence dał mu egzemplarz Review and Herald zawierający artykuły o sobocie/sabacie siódmego dnia. Zaakceptował tą prawdę i został ochrzczony. Pomagał budować pierwszy kościół zachowujących sobotę adwentystów. Jakub i Ellen White zaproponowali mu przeniesienie się do Battle Creek. W 1858 r. John kupił gospodarstwo w pobliżu i stamtąd chciał podróżować do rozproszonych wierzących. W 1863 r. w wieku 65 lat zgodził się na pierwszą prezydenturę w nowo zorganizowanym Kościele Adwentystów Dnia Siódmego. Pracował jako prawdziwy pasterz w czasie swego okresu urzędowania. Następnie wrócił z powrotem do swego gospodarstwa ale kontynuował swe odwiedziny wierzących w Michigan przez następne 22 lata. Napisał: „Muszę karmić baranki z trzody”.


Merritt E. Cornell 2

Merritt E. Cornell (1827-1893)
Urodził się stanie w Nowy Jork, od 10 roku wychowywał się w Merrit w stanie Michigan, wcześnie uwierzył poselstwu adwentowemu i swoje życie poświęcił na głoszenie tego poselstwa. W 1852 r. poznał i uwierzył w prawdę o sobocie/sabacie i natychmiast zaczął dzielić się tym z innymi. J. P. Kellogg i jego teść – Henry Lyon, byli wśród pierwszych osób które spotkał. Obaj uwierzyli w biblijne dowody świętości siódmego dnia.
Z J. N. Loughborough w 1854 r. w Battle Creek przeprowadził pierwsze namiotowe spotkania Adwentystów Sabatystów. Był aktywnym w ewangelizacji, pracował w różnych czasach z Hiramem Case, Jamesem Whitem, J. H. Waggonerem, R. J. Lawrencem, D. M. Canrightem, i J. O. Corlissem. Jego żona, Angeline, pomagała mu w ewangelizacji. Podróżował od Maine do Kalifornii i do kilku stanów na Południu, bronił adwentowego spojrzenia na Pismo w publicznych debatach, prowadził ewangelizacyjne spotkania, pisał artykuły i informacje o swych doświadczeniach dla Review and Herald.
Podobnie jak Piotr, był uparty i posiadał inne wady charakteru z którymi Pan mozolnie pracował, przekazując poselstwa przez Ellen White. Przez ok. 13 lat, od 1876 do 1889 r. nie był złączony ze zorganizowaną pracą, lecz kontynuował głoszenie jako niezależny. W 1886 r. Ellen White napisała, że był on „głęboko skruszonym mężczyzną”. Przez ostatnie trzy lata swego życia ponownie był w kaznodziejstwie.


Owen Russell Loomis Crosier 1

Owen Russell Loomis Crosier (1820-1913)
O. R. L. Crosier był kaznodzieją i redaktorem Millertów z Canandiagua w stanie Nowy Jork. Współpracował z Hiramem Edsonem i Dr. F. B. Hahnem w wydawaniu niewielkiego pisma Millerytów – Day-Dawn. Był z Edsonem następnego ranka po wielkim rozczarowaniu w 22 pazdziernika 1844 r. Edson otrzymał widzenie od Boga który wyjaśnił, że błąd Millerytów nie dotyczył daty, tylko wydarzenia; Jezus rozpoczął swą służbę jako Arcykapłan w Najświętszym Niebiańskiej Świątyni. Crosier, Edson, i Hahn spotkali się razem aby przestudiować ten temat, i Crosier został wybrany aby spisać ich wnioski na temat Świątyni i jej oczyszczenia.
Joseph Bates i James White byli wśród Millerytów, który zostali przekonani przez wnioski tego artykułu. Kiedy Ellen White przeczytała rozszerzony artykuł wydrukowany w Day-Star Extra, z 7 lutego 1846 r., natychmiast poleciła go braciom jako „prawdziwe światło.”
Gdy starszy Bates przedstawił poselstwo Sabatu grupie Edsona, Crosier pierwszy przyjął nowe światło i zaczął zachowywać Sabat. Ale ostatecznie, pozostawił zachowywanie Sabatu i również jego wczesny pogląd na świątynię.
Chociaż Crosier nie brał więcej udziału w rozwinięciu naszego wczesnego rozumienia świątyni, doktryna ta jest wyjątkową doktryną Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Plan zbawienia jest doskonale ukazany i pięknie wyjaśniony przez usługi pełnione w Przybytku, który zbudował Mojżesz.


Charles Fitch 1

Charles Fitch (1805-1844)
Po studiach na uniwersytecie Brown w Rhode Island, Charles Fitch rozpoczął pracę kaznodziei w kościele Kongregacjonalnym w Abington w stanie Connecticut. W marcu 1838 Fitch napisał do Williama Millera, że przeczytał jego wykład i nie wątpi w poprawność tego wykładu. Około trzy i pół roku powstrzymał się od głoszenia poselstwa Millera. W końcu, ponieważ głosił doktrynę „świętości” i był ponaglany do niezajmowania się tym, Fitch wyczuł, że jest niezbędnym oddzielić się od religii panującej. To oddzielenie spowodowało, że był mniej skłonny bać się opinii ludzi w stosunku do Millerowskiego rozumienia adwentu.
Josiah Litch odwiedził Fitcha i wykazał mu, że potrzebuje dodać doktrynę o drugim przyjściu do jego doktryny świętości. Litch zostawił mu więcej literatury do badań i poprosił o korespondencję co do wyniku jego studiów. Te studia doprowadziły go do zakceptowania doktryny adwentowej.
Następnie Fitch niestrudzenie podróżując, w pełni zaangażował się w głoszenie konieczności przygotowania się na powtórne przyjście Chrystusa. Przeniósł się wraz z rodziną do Cleveland w Ohio gdzie organizował spotkania i chrzty w całym Ohio.
W 1842 r. odczuł potrzebę posiadania dokładnego wykresu więc on i Apollos Hale przygotowali sławny wykres ilustrujący wypełnienie się proroctw Danielela dotyczących ostatnich dni. Było on używany powszechnie przez Millerytów. Fitch korzystał z tego wykresu jak również z innych pomocy wizualnych obejmujących też replikę posągu z Daniela 2 r. W październiku 1844 r. Charles Fitch poważnie zachorował, prawdopodobnie na zapalenie płuc. Przeziębił się chrzczącą nawróconych. Umarł w poniedziałek 14 października, w pełni wierząc, że za kilka dni wstanie podobny do swego Odkupiciela.


Stephen N. Haskell 1

Stephen N. Haskell (1833-1922)
Był ewangelistą i administratorem. Zaczął głoszenie dla adwentystów nie-Sabatarian w Nowej Anglii w 1853 r., w tym samym roku zaczął święcić sobotę. Po okresie pracy w Nowej Anglii, w 1870 r. został ordynowany i wybrany przewodniczącym Konferencji Nowej Anglii (1870/76, 1877/87). W 1870 r. zorganizował pierwszą konferencję Towarzystwa Traktatowego i Misyjnego, a następnie podobne towarzystwa w różnych miejscach wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Był trzy razy prezydentem Konferencji Kalifornijskiej (1879-1887, 1891-1894, 1908-1911), a także Konferencji Maine (1884/86). W 1885 r. był odpowiedzialny za grupę, która została wysłana do rozpoczęcia pracy w Australii i Nowej Zelandii. W 1887 r. z trzema instruktorami biblijnymi rozpoczął pracę w Londynie. W swojej pracy misyjnej w latach 1889-1890 odwiedził Europę Zachodnią, Południową Afrykę, Indie, Chiny, Japonię i Australię. Zorganizował pierwszy zbór Afroamerykanów – Adwentystów Dnia Siódmego w Nowym Jorku (1902). Działał na rzecz wstrzemięźliwości w Maine (1911), rozpoczął drukowanie książek dla niewidomych (1912), pomagał też w rozbudowie White Memorial Hospital (1916). Jego prace pisane to: „The Story of Daniel the Prophet”, „The Story of the Seer of Patmos”, and „The Cross and Its Shadow”.


John Norton Loughborough 3

John Norton Loughborough (1832-1924)
Został Adwentystą Dnia Siódmego przez pracę J. N. Andrewsa. Natychmiast zaczął głosić poselstwo adwentowe, a ordynowany został w 1854 r. Wraz z D. T. Bordeau byli naszymi pierwszymi misjonarzami, zostali wysłani do Kalifornii w 1868 r. W 1878 r. został wysłany do Europy. Był przewodniczącym Konferencji Illinois. Był pierwszym historykiem kościelnym, napisał książki: „The Rise and Progress of Seventh-day Adventists” i „The Great Second Advent Movement”. Podobnie jak większość wczesnych liderów, Loughborough szczególną uwagę zwracał na literaturę. On i James White dyskutowali o sposobach i środkach dzięki którym w praca ewangelizacyjna będzie postępowała naprzód . Zasugerowali, że literatura oferowana podczas wykładów powinna być sprzedawana za niewielką cenę, aby w ten sposób zdobywać środki potrzebne na przygotowanie kolejnych pozycji. Młody Loughborough spróbował tej metody i okazało się to właściwym kierunkiem działania. Loughborough był prawdziwie wielkim pionierem, używał swych licznych talentów do rozwoju dzieła wszędzie tam, gdzie istniała potrzeba. Był posłuszny niebiańskiej wizji, a Bóg użył go w potężny sposób do pracy w Jego Dziele. Ostatnie lata spędził w St Helena Sanitarium, gdzie zmarł 7 kwietnia 1924 r.


William Miller 2

William Miller (1782-1849)
Miał silne podłoże religijne, ale przyłączył się do złego towarzystwa. Wraz z przyjaciółmi odsunął na bok Biblię i miał mgliste wyobrażenia o Bogu i Jego osobowości. W wieku 34 lat zaczął odczuwać niezadowolenie ze swoich religijnych poglądów. Duch Święty zaczął oddziaływać na jego serce i Miller wrócił do studiowania Słowa Bożego. W Chrystusie znalazł odpowiedzi na wszystkie swoje problemy. Biblijne badania doprowadziły go do odkrycia wielkich proroctw, które wskazywały na pierwsze i drugie przyjścia naszego Pana. Zainteresował się szczególnie proroctwami Daniela i Apokalipsy. W 1818 r. w wyniku badań proroctwa Daniela 8 i 9 rozdziału, doszedł do wniosku, że Chrystus powróci na ziemię w 1843 lub 1844 roku. Z ogłoszeniem wyników swoich badań zwlekał do 1831 r. Pierwsze publiczne wystąpienie Millera określa początek ruchu Adwentopwego w Ameryce Północnej. W następnych miesiącach i latach, około 100.000 osób uwierzyło w zbliżające się powtórne przyjście Chrystusa. Po wielkim rozczarowaniu 1844 r., Miller żył jeszcze kilka lat. Zasnął w Chrystusie, w 1849 roku. W pobliżu jego domu w Low Hampton, Nowy Jork stoi mała kaplica, którą zbudował przed swoją śmiercią. Pomimo swojego niezrozumienia wydarzeń, które miały miejsce w 1844 roku, Bóg użył go, aby obudzić i powiadomić świat o bliskości końca i przygotować grzeszników na czas sądu.


Uriah Smith 1

Uriah Smith (1832-1903)
W grudniu 1852 zaakceptował poselstwo zachowujących sobotę Adwentystów i wkrótce związał się z działalnością wydawniczą wierzących w Rochester, New York. Przez około pół wieku był redaktorem naczelnym lub pracował na stanowisku redaktora Review and Herald. Był pierwszym sekretarzem Generalnego Konferencja rozpoczętej w 1863 r. Najbardziej znany jest dzięki swej książce: „The Prophecies of Daniel and the Revelation. Był pierwszym wykładowcą Biblii w Battle Creek College . Często widywano go jak utykając i podpierając się swoją laską przechodził ulicami Battle Creek. Miał sztuczną kończynę, ponieważ kedy był nastolatkiem amputowano mu nogę. W. A. Spicer wspomina o nim w następujących słowach: „Jako chłopiec zawsze ze strachem mijałem redaktorski pokój starszego Smith’a w Review and Herald w Battle Creek ponieważ na drzwiach jego pokoju widniał zapisany ogromnymi ciemno-fioletowymi literami napis:

Pokój redaktorski.
Zajęty? Tak, zawsze.
Jeżeli masz jakieś sprawy,
zajmij się swoimi sprawami
I pozwól nam
Zajmować się naszymi sprawami.”

Smith był w nieustannym ruchu, stale zajęty działalnością w Pańskim dziele i pragnął by inni też brali udział w tej pracy.


Joseph Harvey Waggoner 1

Joseph Harvey Waggoner (1820-1889)

Mimo, że był człowiekiem nie posiadającym zbyt wysokiego wykształcenia był olbrzymem w literaturze, mistrzem greki i hebrajskiego, teologiem z rozległą wiedzą, znakomitym redaktorem, pionierem reformy zdrowia i wolności religijnej.Kiedy spotkał się z adwentowym poselstwem w grudniu 1851 r. był redaktorem i wydawcą politycznej gazety. Wątpił, że mógłby zostać zbawiony, ponieważ nie brał udziału w ruchu 1844 r. Ellen White zachęciła go do ufania Bogu i oddania serca Jezusowi. Uczynił to początkiem 1852 r. W dniu w którym zaakceptował sobotę/sabat wrzucił zwitek swego tytoniu do pieca i wraz Joseph’em Bates’em stał się obrońcą i propagatorem wstrzemięźliwego życia.
Od 1853 r. bez reszty poświęcił swoje życie głoszeniu poselstwa adwentowego. Dzięki temu, że jako młody człowiek zdobył doświadczenie w działalności wydawniczej w Pensylwanii i Illinois, swoje talenty wykorzystywał w pracach redaktorskich i wydawniczych. Był pierwszym redaktorem zarówno „Pacific Health Journal” jak i „American Sentinel” (czasopisma o wolności religijnej).

Opracowanie: Leszek Wierzbicki

Informacja pochodzi ze strony internetowej: http://www.a-d-s.pl/na-skroty/pionierzy-ruchu-adwentowego.html

Leave a Reply